Alien
Hij stond plots in haar keuken en sprak keurig Nederlands.
Hij zag eruit als een mens. Dat gaf vertrouwen.
‘Waar ben ik?’ vroeg hij.
‘In mijn keuken,’ zei ze.
‘Waarvoor dient een keuken?’ vroeg hij.
‘Om eten te maken. Zonder eten ga je dood.’
Hij leek het te begrijpen en ging zitten op het keukeneiland. Ze keek wat bedrukt. Daarvoor diende het eiland niet.
‘Is dit geen zitplaats?’ vroeg hij haar.
‘Hoegenaamd niet,’ zei ze. ‘Het is een euh … keukeneiland. Je kan je voedsel daar koken of bakken of … stomen.’ Ze wees naar het inductievuur en de stoomoven.
‘Waarom heb je daar een eiland voor nodig?’ vroeg hij. ‘Door dat eiland kan je niet meer bewegen.’ Hij sprong van het eiland en liep wat heen en weer, zichtbaar benauwd.
‘Zo’n eiland is net superhandig,’ zei ze. Ze wou uitleggen waarom, maar er schoot haar niets te binnen.
Ineens had hij de hamer vast. Hij hield het heft in zijn linkerhand en ving de slagen op met zijn rechterhand.
‘Waarom moeten er mensen dood in een keuken?’ vroeg hij.
‘Niemand moet dood,’ zei ze, nog altijd met dat eiland in haar hoofd. ‘Dat is een hamer om vlees mee te kloppen. Een vleeshamer.’
‘Kan je vlees dan niet eten zonder het te kloppen?’ vroeg hij.
‘Toch wel. Maar schnitzels bijvoorbeeld, die kan je beter eerst kloppen.’
‘Schnitzels,’ praatte hij haar na. ‘Klinkt lekker. Maak eens zo’n schnitzel.’ Hij gaf haar de hamer. Het heft lag koel en glad in haar hand.
‘Ik heb nog nooit schnitzels gemaakt,’ gaf ze toe.
‘O,’ zei hij teleurgesteld. ‘Wat doe je dan met die hamer?’
‘Ik heb er nog niets mee gedaan. Vorige maand heb ik die cadeau gekregen van mijn schoonmoeder.’
‘Wat is een schoonmoeder?’ vroeg hij, maar ze besloot die vraag niet te beantwoorden.
Ze ging zitten op het keukeneiland en keek rond in de keuken. Een stoomoven, keukenrobot, waterkoker, vijzel, grillpan, elektrisch broodmes en toestel om mini-pizza’s mee te bakken.
Hij kwam naast haar zitten op het keukeneiland. Ze vroeg zich af of hij honger had. Ze kon best wel iets klaarmaken voor hem. Ze had alvast de hamer.
‘Waar ben ik?’ vroeg hij.
‘In mijn keuken,’ zei ze.
‘Waarvoor dient een keuken?’ vroeg hij.
‘Om eten te maken. Zonder eten ga je dood.’
Hij leek het te begrijpen en ging zitten op het keukeneiland. Ze keek wat bedrukt. Daarvoor diende het eiland niet.
‘Is dit geen zitplaats?’ vroeg hij haar.
‘Hoegenaamd niet,’ zei ze. ‘Het is een euh … keukeneiland. Je kan je voedsel daar koken of bakken of … stomen.’ Ze wees naar het inductievuur en de stoomoven.
‘Waarom heb je daar een eiland voor nodig?’ vroeg hij. ‘Door dat eiland kan je niet meer bewegen.’ Hij sprong van het eiland en liep wat heen en weer, zichtbaar benauwd.
‘Zo’n eiland is net superhandig,’ zei ze. Ze wou uitleggen waarom, maar er schoot haar niets te binnen.
Ineens had hij de hamer vast. Hij hield het heft in zijn linkerhand en ving de slagen op met zijn rechterhand.
‘Waarom moeten er mensen dood in een keuken?’ vroeg hij.
‘Niemand moet dood,’ zei ze, nog altijd met dat eiland in haar hoofd. ‘Dat is een hamer om vlees mee te kloppen. Een vleeshamer.’
‘Kan je vlees dan niet eten zonder het te kloppen?’ vroeg hij.
‘Toch wel. Maar schnitzels bijvoorbeeld, die kan je beter eerst kloppen.’
‘Schnitzels,’ praatte hij haar na. ‘Klinkt lekker. Maak eens zo’n schnitzel.’ Hij gaf haar de hamer. Het heft lag koel en glad in haar hand.
‘Ik heb nog nooit schnitzels gemaakt,’ gaf ze toe.
‘O,’ zei hij teleurgesteld. ‘Wat doe je dan met die hamer?’
‘Ik heb er nog niets mee gedaan. Vorige maand heb ik die cadeau gekregen van mijn schoonmoeder.’
‘Wat is een schoonmoeder?’ vroeg hij, maar ze besloot die vraag niet te beantwoorden.
Ze ging zitten op het keukeneiland en keek rond in de keuken. Een stoomoven, keukenrobot, waterkoker, vijzel, grillpan, elektrisch broodmes en toestel om mini-pizza’s mee te bakken.
Hij kwam naast haar zitten op het keukeneiland. Ze vroeg zich af of hij honger had. Ze kon best wel iets klaarmaken voor hem. Ze had alvast de hamer.