Dank!

Bij nader inzien is dat het ding in mijn leven geweest waarvan de verhouding investering-opbrengst het minst bevredigend was. Ik heb echt mijn best gedaan, weet je. Ik heb echt hard geprobeerd, gestreefd te zijn wie je wou dat ik was: een vrouw zonder mening die graag eten voor je klaarzette. Ik heb mijn mening meermaals ingeslikt en geluisterd naar de jouwe, ook al waaide de wind er zo doorheen. Ik heb dat genegeerd, ik heb geknikt. Ik heb gedaan alsof ik van niets wist, alsof ik ook slechts een mening had waar de wind zo doorheen waaide, en wie weet was dat ook zo, maar ik kon het niet zeker zijn omdat ik het veiliger vond geen mening te hebben. Ik heb gedaan alsof jij het meest wist, het grappigst was, de boel het best stutte - ook toen de boel al lang in elkaar gestuikt was. Ik heb gezegd dat jij de sterkste was van ons twee, ik heb gezwegen over je leugens en je schrijnende gebrek aan zelfinzicht en de keer dat je me bij mijn pols greep toen ik met de lift naar beneden wou. Ik heb best veel geïnvesteerd. Ik zou iets willen vragen ter compensatie. Mag ik de deur voor je openhouden en je recht in je gezicht kijken? Mag ik traag maar duidelijk zeggen dat ik wou dat wij elkaar nooit gekend hadden? Mag ik dat zeggen en je bij je pols nemen, precies de plek waar jij het ooit deed, en je daarna naar buiten dwingen? Mag ik dat doen? Het is beter dan hoe ik het nu deed. Het is duidelijker. In de plaats van een vork waarmee ik het kapot prakte, pak ik een mes met een kartelrand waarmee ik jou en al je verhalen definitief van me af snijd. Mag het? Dank!