Eindelijk

-
Ze staat in de gang, klein bleek smal, of we even kunnen praten, haar stem klinkt dun. Ik zet thee, ze drinkt, ze vraagt hoe ik ontsnapt ben. De thee is netel, ik moet glimlachen ondanks alles. Ik ben ontsnapt, ik fluister het woord en het wordt een gebreide trui die ik had kunnen omdoen die keren dat ik op het zetelbed vastgeketend zat. Ze is niet echt welkom, daar heb ik geen zin in, zo vredelievend ben ik niet. Ik ben het allicht nooit geweest, anders had ik veel liever andermans boterhammen gesmeerd. Ik vraag of ze nog thee moet maar ze is al aan het verpulveren, ik sta ernaast en kijk ernaar. Ontsnappen, zeg ik, kan op veel manieren. Nu ligt er een hoopje poeder op de stoel waar ze zat, ik veeg het bijeen op een blik en houd dat ondersteboven uit het raam: ze dwarrelt naar beneden en ik ga weer zitten; alle stilte kan eindelijk beginnen.

Populaire posts van deze blog

Rand

-
Er was een man naast wie ik soms sliep, en die zei dat Sanna Marin aandacht wou met haar decolleté. Ik bekeek een foto van die decolleté. Ze kan het hebben, zei ik. Maar ze is de premier van Finland, zei hij, en ik haalde mijn schouders op. Je kan best premier zijn en een mooie decolleté hebben, zei ik, maar dat was zijn punt niet. Eigenlijk was zijn punt toen al geen punt meer, maar een ronde kogel. Zijn punt was wel nog een punt geweest toen hij een jaar of wat eerder zijn theorie over Iljo Keisse uit de doeken had gedaan: die Argentijnse vrouw had met ópzet voorover gebogen toen die foto getrokken werd, om zijn suggestieve houding uit te lokken: hand in zijn nek, kruis vooruit. Want dat is wat mannen automatisch doen als vrouwen voorover buigen, kunnen ze niks aan doen. Gniffelend had ze de foto bekeken, grijnzend was ze naar de media gestapt, dollartekens in haar ogen. Sprong naar twee jaar later. Gert Vande Broek, de volleybalcoach tegen wie klacht was ingediend voor grensoversc...
Meer lezen

Moet je horen

-
Ik stel voor dat ik je terugzie aan de toog. Jij 53, ik 52. Op jou kreeg de tijd meer vat dan op mij, eindelijk blijkt het dan toch eerlijk verdeeld. Je hebt altijd gevonden dat een normaal gesprek mogelijk moest zijn tussen mensen, ook na het gebruik van houwitsers, dus stap je op me af, een drankje vast, bier is het niet. Ik houd nog even vol dat ik je niet zag, drie seconden comfortabel gehuichel, dan kijk ik je toch maar aan. Op 30 cm van mij is je gezicht, binnen het bereik van de obussen die mijn vuisten ondertussen zijn. Wij gaan niet betekenisloos doen. Ik alvast niet. Jij kan blijkbaar niet anders. Ik verveel me al, elders wordt altijd vollerop geleefd, hardvochtiger en zonder kerken in het midden. Onze kerk, wil ik zeggen, stond buiten mijn gezichtsveld, mijlenver van het midden, maar ik zeg niks en neem een hoog aantal slokken uit mijn glas, ook geen bier. We hebben dan toch iets gemeen, wij twee, ik walg er al een beetje van. Ik draai me half om, maar niet voor ik mompel da...
Meer lezen

Hilde

-
We zaten in het begin van de jaren 90 en het regende. We waren in Château-d'Œx. We renden rond op het vakantiedomein en ik gleed uit op de kiezels. Mijn knie stak er vol mee. Een verpleegster peuterde ze eruit met een pincet. Vrij snel werd het zwart voor mijn ogen en hoorde ik alle geluid alsof ik kopje onder ging in het zwembad. Toen ik weer bovenkwam, zat er een dik verband rond mijn knie. De rest van de dagen in Château-d'Œx durfde ik mijn knie niet meer te plooien, bang dat alles open zou scheuren. Er zijn mensen die het een teken van moed vinden om pijn te verbijten. Ze halen zelfs geen pijnstillers in huis. Ik heb pijnstillers in alle vormen: Dafalgan-bruistabletten, Spidifen-poeder, Ibuprofen-pillen en Brufen-granulaat. Granulaat. Dat klinkt als granaat. Of granola. Maar het is veel beter. Want het helpt tegen pijn. Alles wat helpt tegen pijn, is welkom in mijn huis. Ook heel wat Ikea-spullen zijn welkom in mijn huis. Ik plooide mijn knie niet en zo mankte ik met m...
Meer lezen