Hawaii

Mijn broer was in Hawaii, hij had er drie vliegtuigen voor gepakt. In Hawaii komen ze een halve dag achter: zijn 8 uur was onze 8 uur, maar dan aan de andere kant van het etmaal. Hij had een halve dag extra gekregen door naar daar te vliegen, maar verloor die weer toen hij terugkwam. Omdat dat een interessant gegeven was, vroegen mijn zus en ik ons af wat het zou geven als je in een vliegtuig zat dat de hele tijd de kant op vloog van het tijdsverlies. Je zou alleen maar uren verliezen zonder dat je echt hoefde te leven of de teleurstelling voelen waarop alles na verloop van tijd toch uitdraait. We zullen wel een reden gehad hebben om het even wat pessimistischer te zien, maar evengoed ook niet.
Mijn broer ging 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,2 kilometer lopen. Allemaal na elkaar zonder noemenswaardige pauze, want de wissels waren een grote stressfactor en telden niet als pauze. Ik vroeg me een paar keer kort af hoe lang ik daarover zou doen, ervan uitgaand dat ik bijvoorbeeld een reddingsvest mocht dragen tijdens het zwemmen. Ik kwam meestal uit bij vier dagen. Mijn broer haalde zijn doel, al had hij óók wel meerdere uren nodig. Maar dat was normaal, dat gold voor alle deelnemers daar. Toen hij finishte riep een man door de speakers: ‘Lieven, you are an ironman!’ Dat zag en hoorde ik op de video achteraf. Niet alleen Lieven was een ironman, de omroeper moest het om de haverklap zeggen tegen iedereen die de finish haalde. Hoe zou dat voelen, vroeg ik me af, horen dat je een man van ijzer bent, welk soort geluk zou dat zijn? Zou dat een geluk zijn dat ik ken? Maar het ging niet over mij die dag, en veel andere dagen ook niet, en toen vroeg ik me af hoe het zou voelen om uren na elkaar te zeggen ‘you are an ironman’ terwijl je er zelf geen bent. Ik probeerde het, heel kort maar, maar er kwam geen enkel gevoel bij me op en toen stopte ik maar.