Nog altijd iets te kwaad om wat voorbij is en needy for
closure. Verre van goede verkoopsargumenten maar wie maalt erom nu mijn vingers
zich weer kunnen sluiten rond een vers vervolg.
We zaten in het begin van de jaren 90 en het regende. We waren in Château-d'Œx. We renden rond op het vakantiedomein en ik gleed uit op de kiezels. Mijn knie stak er vol mee. Een verpleegster peuterde ze eruit met een pincet. Vrij snel werd het zwart voor mijn ogen en hoorde ik alle geluid alsof ik kopje onder ging in het zwembad. Toen ik weer bovenkwam, zat er een dik verband rond mijn knie. De rest van de dagen in Château-d'Œx durfde ik mijn knie niet meer te plooien, bang dat alles open zou scheuren. Er zijn mensen die het een teken van moed vinden om pijn te verbijten. Ze halen zelfs geen pijnstillers in huis. Ik heb pijnstillers in alle vormen: Dafalgan-bruistabletten, Spidifen-poeder, Ibuprofen-pillen en Brufen-granulaat. Granulaat. Dat klinkt als granaat. Of granola. Maar het is veel beter. Want het helpt tegen pijn. Alles wat helpt tegen pijn, is welkom in mijn huis. Ook heel wat Ikea-spullen zijn welkom in mijn huis. Ik plooide mijn knie niet en zo mankte ik met m...
Er was een man naast wie ik soms sliep, en die zei dat Sanna Marin aandacht wou met haar decolleté. Ik bekeek een foto van die decolleté. Ze kan het hebben, zei ik. Maar ze is de premier van Finland, zei hij, en ik haalde mijn schouders op. Je kan best premier zijn en een mooie decolleté hebben, zei ik, maar dat was zijn punt niet. Eigenlijk was zijn punt toen al geen punt meer, maar een ronde kogel. Zijn punt was wel nog een punt geweest toen hij een jaar of wat eerder zijn theorie over Iljo Keisse uit de doeken had gedaan: die Argentijnse vrouw had met ópzet voorover gebogen toen die foto getrokken werd, om zijn suggestieve houding uit te lokken: hand in zijn nek, kruis vooruit. Want dat is wat mannen automatisch doen als vrouwen voorover buigen, kunnen ze niks aan doen. Gniffelend had ze de foto bekeken, grijnzend was ze naar de media gestapt, dollartekens in haar ogen. Sprong naar twee jaar later. Gert Vande Broek, de volleybalcoach tegen wie klacht was ingediend voor grensoversc...
Ik stelde voor dat hij een dier zou noemen, en ik zou zeggen of het een geleedpotige was. Of niet. Sprinkhaan, zei hij, en daarna nog enkele dieren en het waren allemaal geleedpotigen. Echt allemaal. Hé, zei ik, dat is niet eerlijk, maar natuurlijk was dat wel eerlijk. Er waren veel andere dingen die niet eerlijk waren, maar die gebeurden niet in mijn living. Daarna zei hij dat er nog geen enkel atoom was in de seconden na de oerknal en dat wist ik niet, ik dacht zelfs dat ik dat nooit had geweten maar ons geheugen is zo betrouwbaar niet, ook dat is weer jammer. En hoe het er dan aan toeging, in dat heelal zonder atomen, alleen maar onderdelen van wat later atomen zouden worden, dat was me toch het raadsel. Ik leerde dus wel wat bij, die dag, maar weer niet alles!