Afwegingen

Wabi-sabi is trendy. Iedereen zoekt in kringwinkels naar imperfectie. Als er een hoek af is, is het goed. Dan heeft het een verhaal. Dat theekopje met een oor af, dat heeft een verhaal. Het theekopje van Ikea heeft geen verhaal. Het heeft zijn oor nog, en bijgevolg geen verhaal. We horen het te mijden. Nochtans is dat niet te merken op een zaterdagnamiddag in de afdeling huisraad van de Ikea in Zaventem. Blijkbaar is niet iedereen zo wabi-sabi. Dat is hoopgevend. Dat betekent namelijk dat niet iedereen in de onzin van dat verhaal-verhaal is getrapt. Wat heb je namelijk aan een verhaal van een object zonder stem of pen? Daar kunnen we kort over zijn. We hebben daar niets aan, want dat verhaal blijft verborgen. Zoals een bonbon in een doosje met een slot. Daar staat het doosje, bruin karton met een cijferslotje eraan. We weten heel goed dat er een bonbon in zit, maar we kunnen er niet bij. We moeten het met het bruine karton doen, met het cijferslotje. Midden op onze keukentafel. Lelijk! Het volk komt binnen, ziet het doosje staan en vraagt wat dat allemaal te betekenen heeft. Je antwoordt dat er een lekkere bonbon in zit. Maar de cijfercode ken je niet. En tijd om alle mogelijkheden uit te proberen heb je niet met je drukdrukdruk.

De moraal van dit verhaal is dat mooie doosjes zonder bonbon nog altijd beter zijn dan lelijke doosjes met een cijferslot, zelfs als er een bonbon in zit.

Bonbon is geen woord dat ik frequent gebruik. Maar ‘snoepje’ klinkt zo onvolwassen.
Het zijn nogal afwegingen die ik moet maken als ik een tekst schrijf.