Zonder wapens

Er zijn mensen, ze weten wie ze zijn, die soms zeggen dat ik naar het zuiden moet rijden. Of het noordwesten, nog erger. We zitten dan in de auto, net vertrokken, de GPS start nog op maar de muziek speelt al, en ik heb geen idee welke kant ik op moet dus vraag ik dat even. En dan komt het: naar het noordwesten. 

Ten eerste: ik moet nog altijd van ‘nooit oorlog zonder wapens’ doen om het westen van het oosten te kunnen onderscheiden. Met het noorden en het zuiden heb ik geen probleem. Als je zoals ik op het noordelijke halfrond woont, is dat onderscheid kinderspel met die diepgevroren dubbele o van noorden en die wegsmeltende z van zuiden. Maar het westen en het oosten? Neen, dan maar weer aan de ezelsbrug. Alleen: tegen dat je weet waar het westen dan precies ligt op dat kompas, heb je natuurlijk al een afslag gemist en ben je op weg naar Breda. En de volgende afslag is, even kijken, nog 22 km.

Ten tweede: zelfs als je het westen weet liggen (links op het kompas!), weet je niet in welke richting je op dat moment rijdt. Op dat dashboard staat veel: hoe snel je rijdt, hoeveel graden het buiten is, hoe leeg de tank al is, maar niet in welke richting je rijdt. Dat is spijtig. Want of het westen links, rechts, voor of achter je ligt, hangt volledig af van je rijrichting. Wie me windrichting-gewijs instructies wil geven, vermeldt er dus best ook even de huidige rijrichting bij. Dat kan als volgt: ‘We rijden nu naar het noordoosten en we moeten naar het zuiden’.

Ten derde: néén. Dat was maar om te lachen. Want ik zit achter het stuur, me te concentreren op de andere weggebruikers die zich zelden lijken te bekommeren om mij; zoals zo vaak geldt het recht van de sterkste, en dat is in dit geval: degene die het snelst en soepelst zijn maneuvers uitvoert. Ik ben iemand die eerst een halve minuut de pinkers opzet en nog zes keer over mijn schouder kijkt (ik vertrouw die achteruitkijkspiegel nooit helemáál) vooraleer ik een vrachtwagen durf in te halen. Dat spijt me, maar ook: op het moment dat ik in opperste concentratie mijn naasten en mezelf heelhuids door dat verkeer probeer te loodsen, ga ik geen denkprocessen in gang zetten waarbij ik de huidige rijrichting in combinatie met de gewenste rijrichting vertaal naar een bruikbare aanwijzing. Bijvoorbeeld: je moet naar links.

Laten we de windrichtingen maar gewoon afschaffen. Misschien niet in de nautische wetenschappen, daar gaan ze hun gang maar, maar in het verkeer kunnen we gerust zonder. Daar zijn links, rechts, achter en voor heel geschikt. En zo zetten we weer een stap richting wereld zonder wapens.