Verhalen zonder uithoudingsvermogen

Dat spelletje waarbij je moet raden welke persoon iemand in zijn hoofd heeft ( Is het een man? Is hij familie? Is het Donaat Deriemaeker? ) maar dan tot de derde macht, dat spelen wij vaak op mijn vraag. Dat spelletje laat me toe om de boomstructuur in mijn hoofd op de wereld te leggen en vast te stellen dat die structuur best wel werkt. Gisteren bijvoorbeeld ging ik in ongeveer een kwartier van ‘Leeft het?’ (neen!) naar ‘Is het het lettertype sans serif?’ (ja!). Goed, ik zei eerst sans sheriff omdat ik een suboptimaal geheugen heb, maar evengoed had ik alles wat bestaat, van mensengroepen over lichaamsdelen over filosofische concepten tot lettertypes aan de hand van ja/nee-vragen herleid tot een twijgje in mijn boomstructuur. Ik houd immens veel van ja/nee-vragen, zoveel dat ik er soms van verdacht word binair te denken, waarbij de weg naar ‘ongenuanceerd’ uiteraard open ligt. Geen vrije wil? Mijn gebrek aan nuance! Vinden dat de wereld naast geld een systeem van ecobonnen nodig hee...

We hadden vroeger een kuiken, Brammetje. We hadden Brammetje gekregen op school, vlak voor de paasvakantie. Dieren kon je toen nog gratis weggeven, niet alleen kuikens maar ook vissen in doorzichtige zakjes, op de kermis. Niemand had toen in de gaten dat dat niet zo juist was. Die vissen gingen toen ook nog gewoon in een snoepbokaal met kiezels en water. Toen mensen zich begonnen af te vragen of die vissen zich misschien verveelden, was er altijd iemand die zei dat ze maar een geheugen hadden van vier seconden: ha ha ha, lachen. Brammetje kreeg een kooitje in de veranda. Dat hij een haan zou worden, kwam geen second bij me op. Echt spelen met Brammetje kon je niet, dus keek ik wat naar hem. Terwijl hij in zijn kooitje naar mij keek. Op een dag was Brammetje weg. Mijn ouders zeiden dat hij uit zijn kooi was ontsnapt en in de doos met waspoeder was gevallen. Zijn dode kuikenlijfje kregen we niet te zien, daarvoor waren we te jong. Even later hadden we een hamster, en ook die ontsnapte en...

Ik zit op de tram, op de plek die vrijkwam nadat ik tien seconden nadrukkelijk keek naar de rugzak die er eerst lag. Het meisje ernaast nam hem weg alsof het om een toevallige actie ging die geen verband hield met mijn blik. Ik ging toch zitten. Over de vertraagde tram praat ze, het meisje met de rugzak, met het meisje dat tegenover haar zit met haar zwarte kap over haar hoofd getrokken, ogen die alles hebben gezien, gruwelijk mooi. Ze spreken een taal die ik automatisch onder mijn loep leg. Ik hoor er Gents in en Arabisch. Dat het Arabisch is, weet ik alleen omdat ze het zelf benoemen. Het meisje met de rugzak was onlangs jarig en boos omdat haar ouders haar verjaardag vergaten, waarna ze had gezegd: als ik zeventien ben, ben ik hier weg. Of zestien, zegt ze er snel bij, want dat komt sneller. Het meisje met de kap knikt: ga ik ook doen, ik ga de deur achter me dichtslaan en eindelijk mijn eigen leven leiden. We gaan zo laat op school zijn, reageert de rugzak. Wattafuk, zegt de kap. N...

Er was een man naast wie ik soms sliep, en die zei dat Sanna Marin aandacht wou met haar decolleté. Ik bekeek een foto van die decolleté. Ze kan het hebben, zei ik. Maar ze is de premier van Finland, zei hij, en ik haalde mijn schouders op. Je kan best premier zijn en een mooie decolleté hebben, zei ik, maar dat was zijn punt niet. Eigenlijk was zijn punt toen al geen punt meer, maar een ronde kogel. Zijn punt was wel nog een punt geweest toen hij een jaar of wat eerder zijn theorie over Iljo Keisse uit de doeken had gedaan: die Argentijnse vrouw had met ópzet voorover gebogen toen die foto getrokken werd, om zijn suggestieve houding uit te lokken: hand in zijn nek, kruis vooruit. Want dat is wat mannen automatisch doen als vrouwen voorover buigen, kunnen ze niks aan doen. Gniffelend had ze de foto bekeken, grijnzend was ze naar de media gestapt, dollartekens in haar ogen. Sprong naar twee jaar later. Gert Vande Broek, de volleybalcoach tegen wie klacht was ingediend voor grensoversc...

  ik ben het die kiest   uit heer en gast borstel en kwast nuance en contrast verveeld en verrast nuttig en nefast nog niet en alvast   tot ik aan de schroothoop denk waar heel het idee dat ik het ben die kiest zo goed op past

Toen ik jonger en vermeteler was dan nu, wou ik Mak zijn. Mijn zus wou Mik zijn. Mijn broer was ongevraagd Mon. Samen waren wij Mik, Mak en Mon en we wilden avonturen beleven, maar in onze straat gebeurde niet veel behalve dat die doodliep. We wilden ook melk drinken maar melk zonder cacaopoeder smaakte toch altijd wat te veel naar uier. Weer een ander probleem was dat Mik en Mak even groot waren en mijn zus een stuk kleiner dan ik, dus deed ze haar rolschaatsen aan en stond ze op haar tenen, wat moeilijk ging met die rolschaatsen. Het was ook onbegonnen werk om mijn broer zo te vermommen dat hij op een volwassen melkboer leek, dus lieten we dat maar zo. In onze babyroze heuptasjes zaten cilindervormige doosjes van filmrolletjes die we aan onze lippen zetten alsof we melk dronken. Terwijl we dus geen melk lustten! En ook geen water omdat we altijd appelsap kregen! Met onze lippen aan die zwarte filmroldoosjes, mijn zus balancerend op haar rolschaatsen, stonden wij op onze oprit, de str...

Er zijn mensen, ze weten wie ze zijn, die soms zeggen dat ik naar het zuiden moet rijden. Of het noordwesten, nog erger. We zitten dan in de auto, net vertrokken, de GPS start nog op maar de muziek speelt al, en ik heb geen idee welke kant ik op moet dus vraag ik dat even. En dan komt het: naar het noordwesten.  Ten eerste: ik moet nog altijd van ‘nooit oorlog zonder wapens’ doen om het westen van het oosten te kunnen onderscheiden. Met het noorden en het zuiden heb ik geen probleem. Als je zoals ik op het noordelijke halfrond woont, is dat onderscheid kinderspel met die diepgevroren dubbele o van noorden en die wegsmeltende z van zuiden. Maar het westen en het oosten? Neen, dan maar weer aan de ezelsbrug. Alleen: tegen dat je weet waar het westen dan precies ligt op dat kompas, heb je natuurlijk al een afslag gemist en ben je op weg naar Breda. En de volgende afslag is, even kijken, nog 22 km. Ten tweede: zelfs als je het westen weet liggen (links op het kompas!), weet je niet i...